Chapada Diamantina & Morro de

Na Peru zijn we gevlogen naar Salvador dat oogt als een stad dat verlaten is. Niet omdat er geen mensen zijn maar omdat de gebouwen compleet verwaarloost zijn.

Daarom waren we blij toen we aankwamen in Lencios om deChapada Diamantina te bekijken. We hebben gekozen om een 3 daagse trekking te doen met 'mijn broer' Washington. Een geweldige ervaring om in de natuur te slapen.

Dat laatste dagen van onze reis zijn we wezen relaxen op het eiland Morro de são paulo. Dat eiland is echt een aanrader. Wat relax.

Peru

Het grote verschil tussen Peru en Brazilië is dat de mensen armer zijn. Dit merkten we aan het feit dat de mensen constant iets probeerden te verkopen of voor allerlei diensten (extra) geld wilden. Ook zagen we in de huizen van de mensen vaak gaten en kieren.
De reden waarom we naar Peru wilden was voor de Macchu Picchu (Inca ruïnes). We begrepen dat als je ook de Wayna Picchu (Huayna Picchu een berg achter de Macchu Picchu) wilde bekijken, je deze een week van ten voren moest te boeken. Dit is mogelijk via de website van de overheid, die voor de betaling alleen Visa accepteert. Maar wat doe je dan als je geen Visa kaart hebt? Vrienden en familie thuis vragen, mede backpackers en hotel medewerkers. Uiteindelijk hebben we het met veel moeite via het reisbureau van het hotel voor elkaar gekregen. Echter wel voor meer geld en een dag later dan afgesproken, waardoor we onze reeds gereserveerde treintickets weer moesten wijzigen. Ook het boeken van vliegtickets bleek alleen met Visa kaart te kunnen. Gelukkig vonden we na drie dagen een aardige Peruaanse vrouw die wel met haar Visa kaart voor ons wilde boeken.

In Puno zijn we naar de drijvende eilanden geweest. Deze eilanden zijn gemaakt van riet dat in het Titicacameer groeit. Erg bijzonder hoe ze die gemaakt hebben, maar ook wel erg toeristisch.
Vanuit Puno hebben we een touristische bus naar Cusco genomen, waarbij we onderweg stops maakten om musea e.d. te bekijken, wel een leuke manier van reizen.

In Cusco hebben we een Colombiaans stel leren kennen waarmee we wat zijn gaan drinken. Zei raden ons aan een Pisco Sour te drinken. Een drankje met opgeklopt eiwit erin. Mijn voorkeur is toch de Braziliaanse Caipirinha.

De Machu Picchu (inca ruïnes) is in het echt een bijzondere ervaring. Ongelovelijk wat mensen vroeger al wisten te bereiken.

De volgende dag zijn we naar de Machu Picchu (inca ruïnes) gegaan. We hebben daar de Huayna Picchu beklommen (een berg achter de Inca ruïnes) en vervolgens de Machu Picchu bekeken.

Een bezondere ervaring is dat de kust van kust bij Ica uit woestijn bestaat waarin een oasis te vinden is. Wij zijn de woestijn ingegaan met een buggie. Om vervolgens te sandboarden.

Bolivia

We zijn van Puerto Suerez (net over de grens van Brazilië in Bolivië) naar La Paz (vlak voor de grens van Peru in Bolivië) gevlogen.

We hebben toen last gehad van het hoogte verschil en deonverwachtekou en zijn sindsdien wat aan het kwakkelen met onze gezondheid. Niets om je zorgen over te maken, maar wel jammer als je eigenlijk van alles wilt zien en doen.

We zijn van La Paz naar Copacabana gegaan waar we het zonne-eiland hebben bekeken, met een oude inkatrap en heilige waterbron.Het eiland maakte wel zijn naam waar. Hadden we ons maar ingesmeerd met zonnebrand.

Corumba/ Puerto Suarez

Corumba ligt vlak bij de grens van Bolivia. We hebben er één nacht in een hostel geboekt, zodat we de volgende dag vanuit Puerto Suarez, net over de grens van Bolivia, een vlucht konden nemen naar La Paz, in Bolivia en vlak bij de grens van Peru.
Rond zeven uur 's avonds kwamen we aan in het hostel, waar we twee Israëlische jongens troffen die we eerder waren tegen gekomen onderweg. Ze raadden ons af 's avonds nog de straat op te gaan voor boodschappen, omdat dit niet veilig zou zijn en nodigden ons uit om met hen mee te eten. Een typisch Israëlische maaltijd van rijst, mais, knoflook en witte peper. De rest van de avond hebben we uitgezocht hoe we de volgende dag naar La Paz konden komen.
De volgende dag zijn we vroeg opgestaan om een bus naar de grens te nemen. Toen die maar niet kwam, namen we een taxi naar de grens om op tijd op het vliegveld te komen. We kwamen tegen 12 uur door de Braziliaanse douane. De Boliviaanse douane bleek dicht te zijn tot 14 uur, terwijl we om 14.30 uur in moesten checken voor ons vliegtuig!
Een taxi-chauffeur hielp ons net over de grens alvast geld te pinnen, vliegtickets te kopen en voor te mogen in de rij bij de douane. Vervolgens scheurde hij met ons naar het vliegveld, waar we net op tijd waren om in te checken. In verband met tijdgebrek moesten we de taxi chauffeur vertrouwen met onze tassen en ons geld. Wat gelukkig goed is uitgepakt.

De Pantanal

Na een reis van 26 uur via Campo Grande bereikten we onze pousada Santa Clara, in de Pantanal. Vanwege de nachtbus hadden we weinig geslapen. Het laatste stuk werden we achterop een jeep vervoerd vanwege de enorm hobbelige onverharde weg. Zo kwamen we uitgeput en met een behoorlijke koppijn aan. Het terrein was een aangename verrassing. Het zag er prachtig uit met een zwembad, hangmatten en een heleboel wilde dieren in de buurt. Na een duik in het zwembad voelden we ons al weer een stuk beter. Het eten was heerlijk en voor het eerst in Zuid-Amerika kregen we volwaardige vegetarische maaltijden. We hebben hier dus drie dagen flink lopen bunkeren. We hadden een zeer ervaren gids die het ons graag naar de zin wilde maken. Hij liet ons verschillende natuurgebieden en vele wilde dieren zien, vanuit de jeep, vanuit de boot, op de rug van een paard en wandelend. We waren erg blij met onze voorzorgsmaatregelen tegen de muggen. We hebben namelijk maar enkele muggenbulten gekregen, terwijl anderen er werkelijk onder zaten.

Foz do Iguacu

Na een lange reis kwamen we om elf uur 's avonds aan. We hoopten dat ons hostel weer in een mooi natuurgebied zou staan en dat we zoals in de foto's in de advertentie weer een mooi houten huisje zouden hebben. Dit pakte helaas anders uit. Gelukkig waren er mooie dingen te zien in de omgeving. Zo hebben we de enorme Itaipu-dam en energiegenerator in the Paraná rivier bekeken en de Argentijnse kant van de watervallen van Iguacu.

Curitiba & Morettes

Na een brakke nacht kwamen we aan in het mooiste hostel waar we tot nu toe. Heerlijk in de natuur, houten huisjes en een mooie schone badkamer. In het midden van het park was een waterstroompje.
We hadden in het vorige hostel begrepen dat het treintje naar Morettes echt bezonder is. In werkelijkheid viel dit een beetje tegen. Maar het werd ruimschoot gecompenseerd door het leuke plaatsje Morettes, dat aan een rivier gelegen is.

Paraty

Aangekomen in een achterstands wijk, bij een hostel met tralies eromheen, vroegen wij ons af: 'Wat doen we hier?'.
Vooral ook omdat we vanuit de taxi al andere delen van de stad hadden gezien, die er wel erg leuk uitzagen. Gelukkig was de gemeenschappelijke ruimte van het hostel prima en was het personeel erg aardig. We besloten dus te blijven, ook omdat we gezien de conditie van onze darmen wel wat rust konden gebruiken.

Paraty heeft een mooi historisch centrum en is gelegen aan zee. In het centrum kwamen we s'avond een van de medewerkers van het hostel tegen. Hij was gave trucs aan het doen op zijn skateboard en vertelde dat hij aan het oefenen was voor een toernooi in Peru. Ook begrepen we van hem dat het locale water erg slecht is. Dit kon je ook wel merken aangezien het bruin en met een onfrisse geur uit de kraan kwam.

De laatste dag besloten we om kayaks te huren om de eilanden en de kust te verkennen. Dit was een lekkere workout in de zon. Halverwege waren er mangroven (bomen die in het water groeien) waar je tussendoor kon varen. Doordat het inmiddels eb was geworden en we vast kwamen te zitten in de modder, was het helaas niet mogelijk daar nog langs te komen. Met een omweg moesten we weer terug.

In het hostel kwamen we een jongen tegen die een extra nacht bij moest boeken, omdat de bus naar Sao Paulo al vol was. We besloten dus alvast voor de volgende dag een busticket naar Sao Paulo te kopen. We hadden bijna hetzelfde probleem. Gelukkig ging er nog wel een nachtbus de volgende dag, zodat wij geen extra nacht in het hostel hoefden te blijven.